اثر پروبیوتیک ها بر فعالیت سیناپسی و عملکرد شناختی ناشی از دیابت- (0204)

چکیده:

اختلالات متابولیک ناشی از دیابت ملیتوس تحت تأثیر اعمال سیستم های مختلفی از جمله برخی از فعالیت های عالی مغز مانند یادگیری و حافظه است. شواهد زیادی تأثیر پروبیوتیک ها بر عملکرد سیستم های مختلف بدن از جمله سیستم عصبی را تأیید می کند. در این مطالعه تأثیر درمان پروبیوتیکی بر جنبه های رفتاری و الکتروفیزیولوژیک یادگیری و حافظه بررسی شده است. موش های مبتلا به دیابت یک تزریق داخل صفاقی استرپتوزوسین دریافت کردند. موش های کنترل و موش های دیابتی رژیم غذایی نرمال (موش های گروه کنترل (CO) و موش های دیابتی (DC)) یا رژیم غذایی نرمال به همراه مکمل پروبیوتیک (موش های گروه کنترل (CP) و موش های دیابتی (DP)) به مدت 2 ماه دریافت کردند. سویه های پروبیوتیکی از شرکت زیست تخمیر تهران تهیه شده بود. این حیوانات در ابتدای مطالعه برای آزمون یادگیری فضایی در هزارتوی آبی موریس (Morris water maze) قرار گرفتند. سپس، در بررسی های الکتروفیزیولوژیک با تحریک کولترال های شافر (Schaffer)، پتانسیل پس سیناپسی تحریکی(EPSPs) تقویت شده و پایه در ناحیه CA1 هیپوکامپ ضبط شد. در نهایت، سطح سرمی گلوکز، انسولین، سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و 8-هیدروکسی-´2-دئوکسی گوانوزین (8-OHdG) اندازه گیری شد. مشخص شد که تجویز پروبیوتیک ها به طور قابل توجهی اختلال در حافظه فضایی را در حیوانات دیابتی بهبود می بخشد. مکمل های پروبیوتیکی در موش های دیابتی، انتقال سیناپسی پایه کاهش یافته و همچنین توانمندسازی طولانی مدت (Long-term Potentiation(LTP)) هیپوکامپ را باز می گرداند. در حالی که تجویز پروبیوتیک موجب تقویت فعالیت سوپراکسید دیسموتاز و افزایش سطح انسولین سرم می شود، سطح گلوکز سرم و فاکتور 8-OHdG را کاهش می دهد. از این یافته ها به این نتیجه رسیدیم  که پروبیوتیک ها به طور موثری عملکردهای مختل مغزی را در سطوح عملکرد شناختی و مکانیسم سیناپسی پیشنهادی آنها در دیابت ملیتوس بازمیگردانند. این ملاحظات اشاره بر ضرورت عملکرد بهینه محور میکروبیوم-روده-مغز، در جنبه های رفتاری و همچنین الکتروفیزیولوژیکال فعالیت مغزی دارند.

کلمات کلیدی: دیابت، LTP، استرس اکسیداتیو، پروبیوتیک، حافظه مکانی