اثر پروبیتیک بر هموگلوبین در نارسایی کلیه مزمن در بیماران دیالیزی- (0802)

مقدمه: التهاب مزمن یکی از علل آنمی در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه همودیالیزی است. پروبیوتیک ها احتمالاً تعادلی بین سایتوکاین های پیش التهابی و ضد التهابی برقرار می کنند. این مطالعه جهت تعیین اثرات مکمل پروبیوتیک بر هموگلوبین (Hb) در بیماران همودیالیزی انجام شد.

روش مطالعه: یک کارآزمایی بالینی موازی که در آن بیماران به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند، انجام شد. گروه مداخله (n=18) روزانه 500 میلی گرم مکمل پروبیوتیک (یک کپسول) و گروه کنترل (n=18) دارونما (یک کپسول) به مدت 3 ماه دریافت کردند. سطح Hb و پروتئین واکنشی-C (وCRP) در 3 بازه زمانی اندازه گیری شد. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 16 با استفاده از آزمون های آماری مثل t-test و ANOVA آنالیز شد.

نتایج: در گروه پروبیوتیک میانگین Hb قبل از مداخله 04/و1±22و/9 میلیگرم/دسی لیتر بود که پس از آن به 177/و1±85/و10 میلیگرم/دسی لیتر رسید، درحالیکه در گروه دارونما این مقادیر به ترتیب 97و/0±38/و9 و 97و/1±03/و10 میلیگرم/دسی لیتر بود. در طول این مطالعه دارونما Hb را به صورت موقتی افزایش داد، اما در طولانی مدت تأثیر پروبیوتیک بیشتر آشکار شد. سطح Hb در هر دو گروه افزایش یافت اگرچه تغییر قابل ملاحظه ای نبود (p>0.05). یافته ها تقاوت چشمگیری بین دو گروه در سطح CRP قبل و بعد از مداخله نشان ندادند (p=0.239).

نتیجه گیری: مکمل پروبیوتیک نوسانات Hb را در بیماران همودیالیزی کاهش داد اما در افزایش معنادار سطح Hb نتیجه نداشت.  از این رو توصیه به انجام مطالعات مشابه با مدت زمان طولانی تر یا افزایش دوز پروبیوتیک با حجم نمونه بزرگتر برای تکمیل نتایج مطالعه حاضر می شود.

کلمات کلیدی: نارسایی مزمن کلیه، همودیالیز، هموگلوبین، پروبیوتیک